8/1/2008 - ŞİİRLER

Bu bölüme Türkçe öğretmenimin sevdiği bazı şiirleri koydum. Şiir severler için Çok güzel şiirler...

Ben Ölürsem Akşamüstü Ölürüm / Ataol Behramoğlu Ben ölürsem akşamüstü ölürüm Şehre simsiyah bir kar yağar Yollar kalbimle örtülür Parmaklarımın arasından Gecenin geldiğini görürüm Ben ölürsem akşamüstü ölürüm Çocuklar sinemaya gider Yüzümü bir çiçeğe gömüp Ağlamak gibi isterim Derinden bir tren geçer Ben ölürsem akşamüstü ölürüm Alıp başımı gitmek isterim Bir akşam bir kente girerim Kayısı ağaçları arasından Gidip denize bakarım Bir tiyatro seyrederim Ben ölürsem akşamüstü ölürüm Uzaktan bir bulut geçer Karanlık bir çocukluk bulutu Gerçeküstücü bir ressam Dünyayı değiştirmeye başlar Kuş sesleri, haykırışlar Denizin ve kırların Rengi birbirine karışır Sana bir şiir getiririm Sözler rüyamdan fışkırır Dünya bölümlere ayrılır Birinde bir pazar sabahı Birinde bir gökyüzü Birinde sararmış yapraklar Birinde bir adam Her şeye yeniden başlar                                                            Kızamuk Ağıdı       Ben,gamlı,donuk kış güneşi, Çıplak dallarda,sessiz dinleniyordum. Köyleri,yolları,dağı taşı Isıtıyor,avutuyordum. Bir köy gördüm ta uzaktan, Dağlar ardında kalmış,bilmezsiniz, Kar örtmüş,göremezsiniz karanlıktan, Yanlızlıkta üşür üşür de çaresiz, Ben gördüm bu köyü,damlarının altında, Çocukları kızamuk döküyor, Gözleri, göğüsleri, yüzleri, ah bırakılmış tarla, Gelincikler arasından öyle amsum bakıyor. Habersiz hepsi, kızamuktan ve ölümden, Kirli yüzlerinde açar ölümden habersiz, Ve, düşmüş bir gül oluyorlar birden, Bebekler ölüyor, ölümden habersiz. Ali'lerin kızı Emine'yi gördüm, Öldü...Yusuf'ların Kadir öldü,emmisinin Durdu öldü, İkindiye doğru,evlerine vardım, Gördüm, Döne öldü,Ali öldü, Dudu öldü. Bir bir saydım, yirmiüç çocuk, Ah güllü Gülüzar öldü, Gördü kış güneşi,gamlı ve donuk, Daldı oğlanlar, çiçekti kızlar,öldü. Gamlı türkümle tepeden aşağı bıraktım, Bıraktım kendimi düşesiye,ölesiye, Bu acıdan sonra doğacaktım, Nasıl dönecektim aynı köye? İniyor ve kar altında örtüyordum, Bu çocukları, bu habersiz çocukları, Görmediniz, anlatamam, ürperiyorum, Bir şey demek için açılmıştı dudakları. Ah, ben bir gün tepelerden,tepelerden, Varıp önünüze, önünüze dikilip duracağım, Aydınlardan, hekimlerden, öğretmenlerden, Bir gün soracağım, bu çocukları soracağım. O çaresiz, o yanlız, o karanlık günde, Siz neredeydiniz diyeceğim, neredeydiniz? Ben perişan, utanmış... bu köyün üstünde, Kahrolurken, siz beyciğim neredeydiniz? Ben, bir günde yirmi üç küçük ölünün, Gömüldüğünü gördüm bu köyde kızamuktan, Ya siz ne gördünüz, söyleyin, söyleyin, Bir şey söyleyin, bir şey söyleyin uzaktan. Ah ben gamlı kış güneşi, aydınlığın Bütün suçlarını kalbimde taşırım, Görerek ah, görerek, bilerek bir yığın Karanlık gündüzün üstünde yaşarım. Her mevsim dolanıp geldiğinde bu köye Gücük ayda, kar örtülü bu ovada Utancımdan, hıncımdan yaş dökerek böyle, Gamlı ve perişan asılı duracağım havada. İkindiye doğru bırakıp kendimi Bu küçük mezarların üstüne. Bilmeyeceksiniz, perişan, çaresiz halimi, Gül diyeceğim, gül diyeceğim, gül üstüne. Yol kıyısında yirmiüç çocuğun mezarı, Ah diyeceğim, ah dökeceğim yol üstüne. . Ceyhun Atuf Kansu   Galata Kulesi 6 Haziran 1973 Pırıl pırıl bir yaz günüydü Aydınlıktı, güzeldi dünya Bir adam düştü o gün Galata Kulesi’nden Kendini bir anda bıraktı boşluğa Ömrünün baharında Bütün umutlarıyla birlikte Paramparça oldu Bir adam benim oğlumdu... Gencecikti Vedat Işıl ışıldı gözleri İçi Bütün insanlar için sevgiyle doluydu Çıktı apansız o dönülmez yolculuğa Kendini bir anda bıraktı boşluğa Söndü güneş, karardı yeryüzü bütün Zaman durdu Bir adam düştü Galata Kulesi’nden Bu adam benim oğlumdu “Açarken ufkunda güller alevden” Çıktı, her günkü gibi gülerek evden Kimseye belli etmedi içindeki yangını Yürüdü, kendinden emin Sonsuzluğa doğru Galata Kulesi’nde bekliyordu ecel Bir fincan kahve, bir kadeh konyak Ölüm yolcusunun son arzusu buydu Bir adam düştü Galata Kulesi’nden Bu adam benim oğlumdu Küçüktü bir zaman Kucağıma alır ninniler söylerdim ona “Uyu oğlum, uyu oğlum, ninni” Bir daha uyanmamak üzere uyudu Vedat 6 Haziran 1973 Galata Kulesi’nden bir adam attı kendini Bu nankör insanlara Bu kalleş dünyaya inat Şimdi yine bir ninni söylüyorum ona “Uyan oğlum, uyan oğlum, uyan Vedat”...   KUYRUKLU ŞİİR       uyuşamayız seninle yollarımız ayrı; sen ciğercinin kedisi ben sokak kedisi; senin yiyeceğin kalaylı kapta; benimki aslan ağzında; sen aşk rüyaları görürsün, ben kemik ama seninki de kolay değil, kardeşim; kolay değil hani; böyle kuyruk sallamak tanrının günü. cevap -ciğercinin kedisinden sokak kedisine- açlıktan bahsediyorsun; demek ki sen komünistsin. demek bütün binaları yakan sensin. istanbul'dakileri sen ankara'dakileri sen... sen ne domuzsun, sen! uyuşamayız seninle yollarımız ayrı; sen ciğercinin kedisi ben sokak kedisi; senin yiyeceğin kalaylı kapta; benimki aslan ağzında; sen aşk rüyaları görürsün, ben kemik ama seninki de kolay değil, kardeşim; kolay değil hani; böyle kuyruk sallamak tanrının günü. cevap -ciğercinin kedisinden sokak kedisine- açlıktan bahsediyorsun; demek ki sen komünistsin. demek bütün binaları yakan sensin. istanbul'dakileri sen ankara'dakileri sen... sen ne domuzsun, sen!